Turning the bones

Manja was precies zoals het ons beloofd was, waardeloos 🤣. Poort dicht, dus geen kans om de stad met 50.000 inwoners te verkennen. Snikhete kamer, beperkte elektriciteit en grotendeels geen stromend water. Tijdens avondeten en ontbijt was er een Fransman die luidkeels zijn ongenoegen liet merken. Hoewel, kan ook zijn dat hij met zijn motor gevallen was en het een beetje pijn deed toen de lokale medicijnman probeerde de breuk te zetten. Maarrrrr de geflambeerde bananen waren heerlijk. 

Ondanks reisdagen valt er onderweg het nodige te zien. Zo kwamen we een feestende massa tegen. Het bleek te gaan om een second funeral. De eerste begrafenis is vooral verdriet natuurlijk, maar 5-7 jaar later is het lichaam volledig ontbonden en wordt gevierd dat de overledene zich definitief bij de voorouders heeft gevoegd. Familie komt van heinde en verre, verbroken banden worden hersteld en iedereen (voorbijgangers ook) mag meeeten van de geslachte zébus.
'Turning of the bones' heet het feest ook wel. Het skelet wordt opgegeraven en krijgt nieuwe kleren aan, waarna de naam erop geschreven wordt opdat die nooit vergeten wordt.
Het is een erg duur feest, waardoor de animo ervoor afneemt zoals bij ons voor het huwelijk.

Dit is de graftombe van degene die herbegraven wordt. 

Het avontuur ligt hier altijd om de hoek; vandaag namen we een pontje naar de overkant van een rivier. Helaas was de motor van het pontje defect. In zittenden gingen met bootjes naar de overkant en de auto's werden uiteindelijk op een ponton met een lang touw  voortgetrokken door 7 mannen die er nog net konden staan. 

Onderstaand onze auto.

Mankracht overigens nooit tekort, de bevolking veddubbelt hier zo'n beetje elke 25 jaar. Birthcontrol? Hebben ze wel en  wordt zelfs gratis verstrekt, maar op het platteland vertrouwen ze die pillen niet evenmin als veel vaccinaties. Zonde.

Ralph met onze chauffeur.

Heerlijk om deze  dag te eindigen in ons huisje met privé stand  🥰